Διακόσια δεκαεννέα δευτερόλεπτα. Ή, για να το πούμε όπως θα μείνει στη μνήμη όλων, τρία λεπτά και 39 δευτερόλεπτα.
Τόσο χρειάστηκε για να εξαφανιστούν τα τελευταία διαθέσιμα εισιτήρια διαρκείας του μπασκετικού Άρη. Και κάπως έτσι, ο αριθμός 4.191 δεν έγινε απλώς ένα ακόμη sold out. Έγινε μήνυμα.
Γιατί αυτό που συμβαίνει φέτος γύρω από τον Άρη δεν εξηγείται μόνο με μεταγραφές, ούτε μόνο με την έλευση του Βασίλη Σπανούλη. Δεν είναι απλώς η προσμονή για μια ομάδα με μεγαλύτερες δυνατότητες, πιο βαρύ όνομα στον πάγκο και μια ξεκάθαρα πιο φιλόδοξη αφετηρία.
Είναι η ανάγκη ενός κόσμου να ξαναδεί τον εαυτό του μέσα στην ομάδα του.
Ο Άρης έμαθε τα τελευταία χρόνια να επιβιώνει μέσα από την αγάπη του κόσμου του. Άλλοτε με υπερβάσεις, άλλοτε με απογοητεύσεις, άλλοτε με την αίσθηση ότι το Παλέ εξακολουθούσε να κρατά ζωντανή μια εποχή που στο παρκέ δεν μπορούσε πάντα να εκφραστεί. Η κερκίδα ήταν εκεί, ακόμη κι όταν η πραγματικότητα δεν δικαιολογούσε μεγάλες προσδοκίες.
Τώρα, για πρώτη φορά μετά από καιρό, η κερκίδα δεν καλείται απλώς να στηρίξει. Καλείται να πιστέψει.
Και αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο.
Γιατί η πίστη φέρνει μαζί της και απαιτήσεις. Όταν υπογράφεις τον Σπανούλη για τρία χρόνια, όταν φέρνεις παίκτες με παραστάσεις και ποιότητα, όταν το γήπεδο γεμίζει πριν καν αρχίσει η σεζόν, δεν έχεις το δικαίωμα να πουλάς απλώς ενθουσιασμό. Οφείλεις να παρουσιάσεις σχέδιο.
Ο Άρης δεν χρειάζεται να κατακτήσει τα πάντα από τον Οκτώβριο. Δεν χρειάζεται να μετατρέψει κάθε ήττα σε κρίση και κάθε νίκη σε απόδειξη ότι επέστρεψε οριστικά. Χρειάζεται κάτι πιο ουσιαστικό: να δείξει ότι ξέρει πού πάει.
Να αποκτήσει ταυτότητα. Να γίνει σκληρός, συνεπής και αναγνωρίσιμος. Να επιστρέψει στην ιδέα μιας ομάδας που δεν θα περιμένει απλώς τη βοήθεια της έδρας της, αλλά θα κάνει την έδρα της λόγο να φοβάται ο αντίπαλος πριν ακόμη φτάσει στη Θεσσαλονίκη.
Τα 219 δευτερόλεπτα δεν κερδίζουν αγώνες. Δεν μπαίνουν στο ταμπλό, δεν δίνουν τίτλους και δεν εγγυώνται τίποτα.