Πολλές φορές ακούμε τους προπονητές να λένε ότι μια ήττα μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη. Ότι μπορεί να ξυπνήσει τους παίκτες, να ταρακουνήσει τα αποδυτήρια, να φανερώσει αδυναμίες που μέχρι εκείνη τη στιγμή κρύβονταν κάτω από το χαλί. Και, αντίστροφα, ότι κάποιες νίκες μπορούν να λειτουργήσουν παραπλανητικά. Να καλύψουν προβλήματα, να ωραιοποιήσουν καταστάσεις και να δώσουν την ψευδαίσθηση ότι όλα πηγαίνουν καλά.
Στην περίπτωση του περσινού Άρη, όμως, η ιστορία ίσως ήταν πιο σύνθετη. Γιατί η νέα ιδιοκτησία δεν έζησε μόνο μια χρήσιμη ήττα. Είχε ζήσει νωρίτερα και μια πολύ χρήσιμη νίκη.
Το ματς με το Αμβούργο ήταν η πρώτη μεγάλη γνωριμία του Ρίτσαρντ Σιάο με το Nick Galis Hall. Μια βραδιά γιορτής, αποθέωσης και ενθουσιασμού. Ο Άρης νίκησε εμφατικά, το γήπεδο έβραζε, ο κόσμος δημιούργησε ατμόσφαιρα αντάξια της ιστορίας του συλλόγου και η νέα ιδιοκτησία είδε από κοντά τι μπορεί να σημαίνει μπασκετικός Άρης όταν υπάρχει πίστη, προσδοκία και σπίθα.
Εκείνη η νίκη ήταν σημαντική γιατί έδειξε την προοπτική. Έδειξε το μέγεθος της δύναμης που μπορεί να απελευθερώσει αυτός ο οργανισμός όταν ο κόσμος αισθάνεται ότι κάτι μεγάλο γεννιέται. Έδειξε ότι ο Άρης δεν είναι απλώς μια ομάδα με φιλάθλους. Είναι μια μπασκετική οικογένεια που μπορεί να μετατρέψει ένα παιχνίδι σε γεγονός, μια ευρωπαϊκή βραδιά σε τελετή υποδοχής και ένα γεμάτο Παλέ σε υπόσχεση για το μέλλον.
Όμως λίγες εβδομάδες αργότερα, το ίδιο γήπεδο έδειξε και την άλλη πλευρά της πραγματικότητας.
Το ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ δεν ήταν απλώς μια ήττα. Ήταν το βράδυ που η αισιοδοξία συγκρούστηκε με την απογοήτευση. Τα ανεπιτυχή αποτελέσματα είχαν ήδη αρχίσει να βαραίνουν το κλίμα. Η γκρίνια μεγάλωνε, η αμφισβήτηση γινόταν πιο έντονη και η απόσταση ανάμεσα σε αυτό που περίμενε ο κόσμος και σε αυτό που έβλεπε στο παρκέ γινόταν όλο και πιο εμφανής.
Και όταν ήρθε η ήττα από τον ΠΑΟΚ, οι αποδοκιμασίες δεν ήταν απλώς αντίδραση σε ένα κακό αποτέλεσμα. Ήταν μήνυμα. Ήταν η υπενθύμιση ότι στον Άρη η στήριξη δεν είναι συνώνυμο του συμβιβασμού. Ότι ο κόσμος μπορεί να γεμίσει το γήπεδο, να αποθεώσει, να πιστέψει και να στηρίξει, αλλά δεν θα δεχθεί εύκολα μια εικόνα που δεν αντιστοιχεί στο βάρος της φανέλας.
Για κάποιους, εκείνη η αντίδραση ήταν υπερβολική. Ίσως και άδικη. Κάθε νέα προσπάθεια χρειάζεται χρόνο. Κανένα αγωνιστικό πλάνο δεν χτίζεται από τη μία μέρα στην άλλη. Μια νέα διοίκηση χρειάζεται να μάθει, να προσαρμοστεί, να κάνει λάθη, να διορθώσει. Όμως στον Άρη υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο με όρους υπομονής και προγραμματισμού.
Υπάρχει η φανέλα.
Και αυτή η φανέλα δεν επιτρέπει στον σύλλογο να συνηθίσει τη μετριότητα. Δεν επιτρέπει στον κόσμο να βλέπει τον Άρη ως μια ομάδα που απλώς συμμετέχει. Δεν επιτρέπει σε κανέναν να αντιμετωπίζει το μπάσκετ του Άρη σαν ένα κοινό αθλητικό πρότζεκτ. Ο Άρης κουβαλάει ιστορία, ευρωπαϊκές βραδιές, γεμάτα πέταλα, γενιές ανθρώπων που μεγάλωσαν με την ομάδα να είναι σημείο αναφοράς του ελληνικού μπάσκετ.
Ίσως, λοιπόν, η νέα ιδιοκτησία να χρειάστηκε και τις δύο εικόνες για να καταλάβει πραγματικά το μέγεθος του συλλόγου. Η νίκη με το Αμβούργο τής έδειξε τι μπορεί να γίνει όταν ο Άρης ανάβει. Η ήττα από τον ΠΑΟΚ τής έδειξε τι συμβαίνει όταν ο Άρης δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του κόσμου του.
Η μία βραδιά έδειξε τη δύναμη. Η άλλη έδειξε το βάρος.
Και η φετινή εικόνα, πριν ακόμη ξεκινήσει η χρονιά, μοιάζει να δείχνει ότι το μήνυμα ελήφθη. Η πρόσληψη του Βασίλη Σπανούλη δεν είναι μια συνηθισμένη κίνηση. Είναι δήλωση προθέσεων. Είναι μια απόφαση που ανεβάζει αυτόματα τον πήχη και δείχνει ότι ο Άρης δεν θέλει απλώς να βελτιωθεί, αλλά να επιστρέψει σε επίπεδα αντάξια της ιστορίας του.
Μαζί με την αύξηση του μπάτζετ σε υψηλότερα επίπεδα από τον αρχικό προγραμματισμό και τις ποιοτικές προσθήκες στο ρόστερ, δημιουργείται η αίσθηση ότι ο σύλλογος δεν κινείται πλέον με λογική επιβίωσης ή απλής διαχείρισης. Κινείται με λογική απαίτησης. Με λογική επιστροφής. Με λογική Άρη.
Γιατί ο κόσμος του Άρη δεν αποδοκίμασε τότε επειδή δεν αγαπάει την ομάδα. Αποδοκίμασε επειδή την αγαπάει υπερβολικά για να τη βλέπει μικρή. Η κριτική του μπορεί να είναι σκληρή. Μπορεί κάποιες φορές να είναι υπερβολική. Όμως πηγάζει από την ίδια ρίζα που έκανε τον Άρη αυτό που είναι: την άρνηση του συμβιβασμού.
Αν κάποτε κοιτάξουμε πίσω και αναζητήσουμε τη στιγμή που η νέα εποχή άρχισε πραγματικά να αντιλαμβάνεται το μέγεθος του συλλόγου, ίσως το μυαλό πάει σε εκείνο το βράδυ με τον ΠΑΟΚ. Όχι γιατί μια ήττα γέννησε από μόνη της τη φετινή φιλοδοξία. Αλλά γιατί, μαζί με τη νίκη επί του Αμβούργου, συμπλήρωσε το παζλ.
Το Αμβούργο έδειξε τι μπορεί να είναι ο Άρης.
Ο ΠΑΟΚ έδειξε τι απαιτεί ο Άρης.
Και φέτος, πριν ακόμη πέσει η πρώτη μπάλα στο παρκέ, ο Άρης δείχνει να απαντά ακριβώς σε αυτή την απαίτηση.